Ál er efnafræðilegt frumefni. Efnatákn þess er Al og lotunúmer þess er 13. Innihald áls í jarðskorpunni er í öðru sæti á eftir súrefni og kísil, í þriðja sæti. Það er algengasta málmþátturinn í jarðskorpunni. Í flokki málma er hann næststærsti flokkurinn á eftir stáli. Í lok 19. aldar hafði ál komið fram sem samkeppnishæfur málmur í verkfræði og var í tísku um tíma. Þróun þriggja helstu atvinnugreina flug, byggingar og bíla krefst þess að efniseiginleikar hafi einstaka eiginleika áls og málmblöndur þess, sem auðveldar mjög framleiðslu og notkun þessa nýja málmáls. Ál er mikið notað.
Ál er almennt orð yfir málmblöndur sem eru byggðar á áli. Helstu málmblöndur innihalda kopar, kísill, magnesíum, sink og mangan, en aukablöndur innihalda nikkel, járn, títan, króm og litíum.
Álblöndur hafa lágan eðlismassa en tiltölulega mikinn styrk, nálægt eða betri en hágæða stál. Þau hafa góða mýkt og hægt er að vinna þau í ýmis form. Þeir hafa framúrskarandi rafleiðni, hitaleiðni og tæringarþol. Þau eru mikið notuð í iðnaði, með notkun sem er aðeins önnur en stál.
